 |
| Nele Neuhaus (ur.1967) źródło: lubimyczytać.pl |
Nele Neuhaus naprawdę na imię ma Cornelia i jest niemiecką autorką kryminałów
a także książek dla dzieci. Jej pierwsza debiutancka powieść ukazała się jako
publikacja własna, ale jej ciepłe przyjęcie przez czytelników spowodowało, że
wkrótce zaczęły pojawiać się kolejne tytuły. Uznanie przyniosła jej seria
kryminałów z komisarzami Oliverem von Bodensteinem i Pią Kirchhoff – zwłaszcza
czwarta część – „Śnieżka musi umrzeć”. Jak zawsze w takim przypadku jej
twórczość doczekała się wielu charakterystyk i oczywiście porównań. Nazywana
jest więc niemiecką Camillą Läckberg, choć ja nie zauważyłam zbyt wielkiego
podobieństwa poza faktem, że obie są kobietami i piszą wydawane na całym
świecie kryminały :)
Jeśli chodzi
o serię z Oliverem i Pią (o twórczości dla dzieci się nie wypowiadam, bo nie
czytałam choć jestem ciekawa) to myślę, że mogę wyodrębnić kilka
charakterystycznych dla jej książek cech. Po pierwsze, zarówno Oliver jak i
Pia, są postaciami, które wzbudzają w czytelniku sympatię, a ich śledztwa
opierają się na mozolnym zbieraniu
informacji, wielu rozmowach i przesłuchaniach, równie wielu teoriach i
hipotezach oraz oczywiście wpadkach i pomyłkach. Nie ma tu żadnej genialnej
dedukcji, zbiegów okoliczności prowadzących wprost do rozwiązania, ani żadnych
specyficznych umiejętności. Innymi słowy bohaterowie są po prostu zwyczajnymi
ludźmi, w przypadku Olivera
powiedziałabym nawet, że jest nieco nijaki. Małomówny i zdystansowany stanowi
jednak świetny duet dla bardziej
energicznej i obdarzonej empatią Pii.
Bardzo charakterystyczną
cechą serii jest mnogość postaci i
wątków. Mam wrażenie, że autorka czasem nieco z tym „urozmaiceniem”
przesadza, bowiem w trakcie każdego śledztwa wychodzą na jaw sekrety, tajemnice
i przestępstwa niemal wszystkich bohaterów, poprzeplatane niczym w pajęczej
sieci. Każdy ma coś na sumieniu.
„Nielubiana” jest pierwszym tomem serii,
który jednak dopiero w zeszłym roku ukazał się na naszym rynku. Bardzo się z
tego cieszę. Mogłam towarzyszyć bohaterom od ich pierwszego pojawienie się na
kartach powieści. A więc od ich pierwszego wspólnego śledztwa. A z pewnością
nie jest ono proste. Tytułowa nielubiana to młoda kobieta, ofiara brutalnego
morderstwa nieudolnie upozorowanego na samobójstwo. Zagłębienie się w jej życie
niczego jednak śledczym nie wyjaśnia. Wręcz przeciwnie. Okazuje się, że ofiara
nie cieszyła się sympatią za to każdy z jej licznych wrogów mógł mieć motyw. W
gronie zainteresowań policji pojawią się zwłaszcza właściciele, zarządcy oraz
klienci pewnej stadniny koni, a więc zamożni i wpływowi przedstawiciele
miejscowej elity. Na jaw wyjdzie więc niejeden sekret z ich, z pozoru,
beztroskiego życia.
Bardzo
dobry, choć nie pozbawiony wad pierwszy tom serii. Nieco za dużo pobocznych
wątków i jeszcze nie do końca wykreowani bohaterowie. Ale autorka jest
zdecydowanie na dobrej drodze :)
„Przyjaciele po grób” drugi tom serii,
który ukazał się w Polsce w 2013 roku. Tym razem komisarz Oliver von Bodenstein
i jego koleżanka Pia Kirchhoff będą musieli zmierzyć się z zagadką śmieci
miejscowego aktywisty, którego szczątki znajdują pracownicy Zoo. Wszystko
zaczyna się od zgłoszenia makabrycznego znaleziska – ludzkiej ręki w karmniku
dla zwierząt. Wkrótce udaje się odnaleźć całe zwłoki – także na terenie ogrodu
zoologicznego. Jego dyrektor identyfikuje ofiarę jako miejscowego nauczyciela
biologii, zapalonego ekologa i aktywistę, odpowiedzialnego między innymi za
pikiety pod zoo. Ale nie tylko. Dość szybko okazuje się, że mężczyzna
uwielbiany przez swoich uczniów za pasję z jaką działał, wysnuł wiele poważnych
oskarżeń wobec miejscowych prominentów, zwłaszcza tych dążących do budowy nowej
obwodnicy, ale był skonfliktowany także z wieloma innymi osobami, sąsiadami
oraz byłą żoną. Podobnie więc jak w pierwszym tomie mamy mnóstwo wątków,
ogromną ilość bohaterów, i zagmatwana sieć intryg. W „Przyjaciołach po grób”
duża rolę odgrywają także osobiste sprawy zwłaszcza dotyczące Pii, której nie
udaje się ścisłe oddzielenie prywatnego życia od śledztwa.
Bardzo dobra
kontynuacja serii, nieco lepsza od swej poprzedniczki.
„Głębokie rany” czyli tom trzeci serii.
Nie bez powodu jeden z wyżej ocenianych. I tym razem muszę przyznać, że pewne
podobieństwo fabuły do twórczości Camilli Lackberg udało mi się jednak
wychwycić. Chodzi o to charakterystyczne dla szwedzkiej pisarki zanurzenie się
w przeszłości, gdy klucz do rozwiązania współczesnych wydarzeń tkwi w zawiłych
kolejach życia bohaterów. Śledztwo Pii i Olivera sięga głęboko w przeszłość, do
czasu młodości wiekowych ofiar współczesnych morderstw. Pierwszy od strzału w głowę
ginie David Goldberg, bogaty filantrop, Żyd ocalony z Oświęcimia. Podobnie
dzieje się w przypadku osiemdziesięcioletniego mężczyzny. Tajemnicza liczba
zapisana na miejscu zbrodni i sposób zadania śmierci wskazuje na tego samego
sprawcę. Kto jednak mógłby mordować miejscowych staruszków i dlaczego?
Wszystkie wątki śledztwa prowadzą policjantów do równie wiekowej miejscowej arystokratki
- Very Kaltensee i jej rodziny. W tej historii każdy ma swoje sekrety i zrobi
wiele by pozostały one w ukryciu.
Książkę
świetnie się czyta. Tym razem także jest znacznie więcej ofiar niż w
poprzednich częściach. Mnóstwo wątków, mnóstwo postaci, świetnie skonstruowana
intryga. Pojawiło się także kilka bardziej charakterystycznych rysów postaci.
Plus za kilka polskich wątków :)
Cykl “Oliver
von Bodenstein i Pia Kirchhoff” liczy sobie obecnie siedem tomów. Choć mam
nadzieję, że autorka jeszcze z nimi nie skończyła :)
Cieszę się,
że zaczekałam, i zaczęłam czytać od pierwszej części. Myślę, że całość na tym
zyskuje. Na razie jednak na chwilę odpocznę od bohaterów, ale za jakiś czas na
pewno do nich wrócę, bo po pierwszych trzech książkach mam pewność, że Nele
Neuhaus to gwarancja porządnego kryminału, z przemyślaną fabułą i zaskakującym
zakończeniem.
W Niemczech na postawie książek nakręcono kilka filmów
telewizyjnych w których w rolę Pii i Oliviera wcielili się Felicitas Woll oraz
Tim Bergmann (do obejrzenia choćby na youtube, niestety tylko dla znających
niemiecki).
"Nielubiana", Nele Neuhaus, Media Rodzina 2016, tłumaczenie: Anna Urban, Miłosz Urban, 408 stron.
"Przyjaciele po grób", Nele Neuhaus, Media Rodzina 2013, tłumaczenie: Anna Urban, Miłosz Urban, 408 stron.
"Głębokie rany", Nele Neuhaus, Media Rodzina 2013, tłumaczenie: Anna Urban, Miłosz Urban, 472 strony.
Komentarze
Prześlij komentarz